Αίτηση απαλλαγής από το στρατό (πραγματική επιστολή)

Κύριε υπουργέ Αμυνας,
επιτρέψτε μου να σας εκθέσω το πρόβλημά μου και να σας ζητήσω να τακτοποιήσετε το θέμα μου.

Περιμένω να μου "έρθει το χαρτί" για να παρουσιαστώ στο στρατό. Είμαι 24 χρονών και έχω παντρευτεί μια χήρα 44 χρονών, η οποία έχει μια κόρη 25 χρονών, την οποία παντρεύτηκε ο πατέρας μου. Επομένως ο πατέρας μου, αφού παντρεύτηκε την κόρη μου, είναι γαμπρός μου.Επιπλέον η κόρη μου, αφού είναι σύζυγος του πατέρα μου, έγινε και μητριά μου.

Η γυναίκα μου κι εγώ αποκτήσαμε τον περασμένο Ιανουάριο ένα γιο. Κατά συνέπεια εκείνος, είναι αδερφός της συζύγου του πατέρα μου και κουνιάδος του πατέρα μου. Είναι όμως και θείος μου, αφού είναι αδερφός της μητριάς μου. Αρα ο γιος μου είναι θείος μου.

Η σύζυγος του πατέρα μου απέκτησε τα Χριστούγεννα ένα γιο, ο οποίος είναι ταυτόχρονα αδερφός μου, αφού είναι γιος του πατέρα μου, και εγγονός μου, αφού είναι γιος της κόρης της γυναίκας μου. Τότε εγώ είμαι αδερφός του εγγονού μου και, επειδή ο σύζυγος της μητέρας κάποιου είναι πατέρας του, αυτό έχει ως αποτέλεσμα εγώ να είμαι πατέρας της κόρης της γυναίκας μου και αδερφός του γιου της. Επομένως είμαι ο παππούς μου.

Δεδομένου αυτού, σας παρακαλώ να με απαλλάξετε, αφού ο νόμος απαγορεύει πατέρας, γιος και εγγονός να υπηρετούν ταυτόχρονα στον στρατό.

Το όνειρο

Ήτονε βράδυ κι ερημιά κι ανήμενα να φέξει
μεσ το σκοτίδι, μοναξιά και πόναγε η καρδιά
για μιας κοπέλας τα όμορφα, τα φλογερά τση μάθια
που 'γκλόβησεν η θύμηση σε μαύρα μονοπάθια.

Την είχα δει από 'σπερνής που πέπναγε απ΄τη βρύση
κι απο την άπλετη ομορφιά δεν ήβγαλα λαλιά
μονάχα την εκοίταζα κι ήβανε ο λογισμός μου
ποιος να 'ναι αυτός ο άγγελος που πέρασε από μπρός μου.

Ή μερα σαν εχάραξε, ψηλά κι ο ήλιος βγήκε
μια χρυσαχτίδα εμππίκε απ'το τζάμι και με βρήκε
και στο αυτί ψυθίρισε η κόρη πως υπήρχε
κι ευθής αμέσως ξύπνησα σαν κι έρωτας με βρήκε.

Στη βρύση πήγα στάθηκα κι ανήμενα να έρθει
η κόρη η πεντάμορφη, με το σταμνί στο χέρι
κι ώρα όπως επέρναγε μα η κόρη πουθενά
κι ήρθε και εβράδιασε, ξανά στη μοναξιά.

Ήτανε όλα όνειρο, πισώ ξανά στη ζήση
χωρίς τη κόρη συντροφιά, χωρίς μιαν αγκαλιά
με το μπουζουκι το γλυκό να παίζω να πονώ
για μιαν αγάπη που 'χασα μες τ'όνειρο αυτο.


(Fudhun - 23/10/2005)

Εγκύκλιος Υπουργείου Υγείας

Σύμφωνα με επείγουσα εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας, λαμβάνονται τα κάτωθι προληπτικά μέτρα για την άμεση αντιμετώπιση των κινδύνων που πιθανόν να προκύψουν από ενδεχόμενη εισβολή της γρίπης των πουλερικών.

Απαγορεύεται η μετάδοση των τραγουδιών "Όταν θα πάω κυρά μου.... θα σου αγοράσω ένα κοκοράκι", "Παπάκι πάει στην ποταμιά", καθώς και το χιτ των '80ς "Παπάκια". Ομοίως και το "Είμαι της γερακίνας ιός".

Τα ερωτευμένα ζευγάρια απαγορεύεται στο εξής να αποκαλούνται πιτσουνάκια ή περιστεράκια μου. Προτεινόμενες ονομασίες: κολιμπρί, εμού, κοάλα.

Η γριά κότα παύει να έχει το ζουμί. Παρακαλείται να το παραδώσει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής της.

Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι δεν θα αργεί πλέον να ξημερώσει. Σε αντίθετη περίπτωση θα γίνονται μετατροπές στα ωράρια των καταστημάτων και των δημοσίων υπηρεσιών.

Αναστέλλονται οι άδειες κυκλοφορίας σε όσους οδηγούν παπάκια. Αντ' αυτού προτείνεται το περπάτημα. (Προσοχή όμως: όχι το βάδισμα της χήνας).

Όποιος κυκλοφορεί με χτένισμα κοκοράκι θα συλλαμβάνεται και θα υποχρεώνεται να το αλλάζει σε ράστα.

Στη φράση "κάτσε στ'αυγά σου" θα πρέπει να διευκρινίζεται ότι τα εν λόγω αυγά είναι αυγά χελώνας και όχι κότας.

Το αυγό του Κολόμβου καταδικάζεται σε θάνατο δια τηγανισμού. Ο ίδιος ο Κολόμβος εξορίζεται στις Δυτικές Ινδίες.

Ο γλωσσοδέτης "μια πάπια μα ποια πάπια..." παύει στο εξής να θεωρείται γλωσσοδέτης και μετατρέπεται σε κόσμημα. Όποιος το φοράει ξέρι και να το προφέρει.

Οι σαράντα πέντε Γιάννηδες απαγορεύεται στο εξής να διαθέτουν ενός κοκόρου γνώση. Η πολιτεία θα μεριμνήσει για την ίδρυση ειδικών φροντιστηρίων για τη βελτίωση των γνώσεων.

"Σύνελθε..." (or "snap out of it...")

Στη γαλήνη του κενού, στη σιωπή του δειλινού,
στα σοκάκια και στους δρόμους, στ'ουρανού τους διαδρόμους.
'Κει σε γύρεψα καρδιά μου, κι έχασα τα λογικά μου.

Όποιος ψάχνει θε να μάθει, της αγάπης το αγκάθι,
πώς τρυπώνει και πονεί, πως κεντάει σαν κεντρί.
Και ανοίγει τη καρδιά μου, κι όλο χάνω τα λογικά μου.

Μες τις μνήμες του μυαλού, μες τη φυλακή του νου,
στου ονείρου και στου ξύπνιου και στου ίδιου μου του ίσκιου.
'Κει σε κλείδωσα καρδιά μου, κι έχασα τα λογικά μου.

Μα αν δε πάθει δε θα μάθει, της καρδιάς μου το συνάφι,
πώς το χάδι, το φιλί, μου ματώνει τη ψυχή.
Και σε ξέχασα καρδιά μου, κι έβρηκα τα λογικά μου.

(Fudhun - 16/10/'05)

Αυτοπαρουσίαση... (Κακοφωνίξ)

Ξημέρωσε Παρασκευή, η τυχερή σας μέρα
γιατί από το internet, προβάλει στον αέρα
ο βάρδος ο Κακοφωνίξ, το πιο λαμπρό αστέρι
που, μην το ψάχνετε πολύ, δίπλα δεν έχει ταίρι

Εναν τον έφτιαξε ο Θεός, κι έσπασε το καλούπι
κι ευθύς τον καταχώνιασε, σ' ένα μεγάλο κιούπι
Το λάθος του πως ήθελε, να κρύψει λένε κάποιοι
και άλλοι πως στον Βελζεβούλ, ν' αφήσει αμανάτι

Κι αμέσως απαντώ εγώ, την τέχνη έβαλ' αράδα
το πάθος και την μαστοριά κι άφθονη εξυπνάδα.
Περάσαν απ τα χέρια του τα πιο καλά εργαλεία
και μου 'δωσε προορισμό, να κάνω μεγαλεία

Μου 'δωσε κρύσταλλο φωνή, χωρίς να κάνει σκόντο
κι έπλασε και τον Νταλαρίξ, να κάνει το σεκόντο.
Μου 'δωσε κίνηση φιδιού, του Άδωνη τη χάρη
του Οδυσσέα πονηριά, την ομορφιά του Πάρη.

Κι αφού με τύλιξε καλά, και μ' έκανε πακέτο
στη κόλαση στον Βελζεβούλ, μ' έστειλε νέτο σκέτο.
Κι αυτός αφού εθαύμασε την κάθε μια μου χάρη
είπε με δυνατή φωνή "τι ειν' τούτο το π-π-ρι?"

Βέβαια δεν κατάλαβα, τι τάχα εννοούσε
μα ήμουν σίγουρος πολύ, τις χάρες μου υμνούσε
κι απ την πολύ συγκίνηση, δεν μπόραε ν' ανασάνει
και μ' ένα "φραπ" με πέταξε, σ' ένα παλιό καζάνι

Πω πω! γ--ώ τις σάουνες, εσκέφτηκα, γουστάρω!
κι άρχισα ευθύς να τραγουδώ, τη χάρη να ρεφάρω
κι εγίνη αμέσως χαλασμός, κι όλα τα διαολάκια
αρχίσαν το τρεχαλητό, σαν να' χαν μηχανάκια

Πήραν στα χέρια τα πλακάτ, σηκώσαν τις σημαίες
και σ' απεργία γενική, κατέβηκαν για μέρες.
Σταμάτησε το βράσιμο, πάγωσαν τα καζάνια
και με διαόλους ξέμπαρκους, γέμισαν τα λιμάνια

Τρελάθηκε ο δικέρατος, πετά λευκό σεντόνι
μαζεύει συμβουλάτορες, για να εκφέρουν γνώμη
"ταχιά να λήξει επιθυμώ, αυτή η ιστορία"
σκέφτηκαν, ξανασκέφτηκαν, "ρίξτονα στα θηρία"

Στις τίγρεις και στις ύαινες, μεζέ για να με δώσει
καλά δεν σκέφτηκε κανείς τάχα να με φιμώσει?
δυό νότες ήταν αρκετές και τα 'φερα όλα τούμπα
αλλοφρονήσαν τα θεριά, γυρίσανε στη ζούγκλα

Μονολογούσε ο διάολος "Θεέ μου τα έχω παίξει"
"υπάρχει μέρος πουθενά το βάρδο αυτό ν' αντέξει?"
"Ξέρω εγώ ένα χωριό, κάπου στη Γαλατία"
πετάγεται ένας σοφός, μέσα στη φασαρία

"Που είναι όλοι τους τρελοί, ακόμα κι ο Δρυίδης"
¨φώναξε κούριερ ταχιά, εκεί για να τον στείλεις"
κι έτσι ευρέθηκα εδώ, σ' αυτό το κ-λοχώρι
μες σε Γαλάτες άξεστους, για να τραβάω ζόρι

Έλα όμως που ψάχνοντας, βρήκα το μονοπάτι
και στου kithara το στρατί, θα βγάλω εγώ το άχτι.
Της τέχνης μου την έκφραση, να βρω ανάμεσά σας
και εν κατακλείδι να ευχηθώ, "θερμά περαστικά σας"


---- ---- ---- ---- ---- ----
Απο: kakofonix, 30/12/04, 16:34
kithara.gr

Ωδή στην Κλεοπάτρα (Κακοφωνίξ)

Λύθηκα πάλι φίλοι μου, κι έτσι σας ξαναβρίσκω
θε ν' απαγγείλω θούριο, να πάρω αυτό το ρίσκο?

Μακάριοι όσοι βρισκόσαστε σε τούτο το τραπέζι
κι αυτό γιατί θ' ακούσετε το βάρδο σας να παίζει
τη λύρα με τα δάχτυλα που στάζουνε στο μέλι
και με τη μαγική φωνή, θ' αρχίσει ν' απαγγέλει

δεν θα υμνήσω, ως είθισθαι, της μάχης τη μανία
αλλά τον πόνο μου θα πω, γι αυτή την αδικία
μαζί τους δεν με πήρανε μ' αφήσανε στο σπίτι
κι έτσι δεν είδα από κοντά τη λαξευτή τη μύτη

της Κλεοπάτρας φίλοι μου, του Νείλου τη μαγία
που του κορμιού φανέρωσε. όλα τα μεγαλεία
τι ήταν αυτό το ντεκολτέ, το σκισιμο στη πλάτη
αυτό το αραχνούφαντο, που χόρταινε το μάτι

Αγγελοκαμωμένη μου και λαμπαδοχυτή μου
θα γράψει ο Μάρκος κάποτε και θά' χει την ευχή μου
μην τάχα εταξίδεψε στου νείλου εκεί τα μέρη
και τον πληγώσανε κι αυτόν του έρωτα τα βέλη?

τι θέλει ετούτος ο χοντρός με το ξανθό μουστάκι?
κρατάει βλέπω και σκοινί, με βλέπω στο χαντάκι...
μα τον Τουτάτη ο ουρανός να πέσει στο κεφάλι
σ' όποιον τολμήσει άλλη μια τον βάρδο να προσβάλει.

Αμουσοι, άξεστοι, μωροί, Γαλάτες ξιπασμένοι
αλλά απ' το σινάφι σας ποιός, τι να περιμένει?
από εσάς χωριάταροι που τρώτε με τα χέρια
την ώρα που ο βάρδος σας μιλάει με τ' αστέρια

άσε με κάτω μην βαράς μ' αυτή τη παλαμίδα
με λέπια μου εγέμισες τη νέα μου χλαμύδα
εγώ και κόμπους ναυτικούς να κάνεις θα τους λύσω
του έρωτα τις ομορφιές θα ξανατραγουδήσω...


(Αναφορά στη ταινία "Αστερίξ και Κλεοπάτρα")


---- ---- ---- ---- ---- ----
Απο: kakofonix, 07/01/05, 02:38
kithara.gr

Το τρελλοχωριό

Το τρελλοχωριό

Στης Γαλατίας τη καρδιά, άφαντο μες τον χάρτη
υπάρχει ένα μικρό χωριό, δυό στρέμματα και κάτι
που κατοικείται απο διακό, περίπου νοματαίους
αντισταση στον τύραννο, σαν φύλακες του χρέους

Βράχος κόντρα στη λαίλαπα, ολόρθοι έχουν μείνει
κακό σπυρί στο πισινό, του Καίσαρα έχουν γίνει
στη γης δεν εχει φόβητρο, φρένο για να τους βάλει
μονάχα μην ο ουρανός, τους πέσει στο κεφάλι

Μιλούνια λεγαιωνάριοι, τριγύρω τους φυλάνε
(βαρέα κι ανθυγιεινά, άραγε τους κολάνε;)
"καταταχθείτε λέγανε, στου Καίσαρα τ' ασκέρι"
μα τώρα μάθανε καλά, πως τρίβουν το πιπέρι

Εδώ η γενναιότητα, συνάντησε τη τρέλλα
θαρρώ σαν έβρεχε μυαλό, κρατάγανε ομπρέλλα
με του καβγά τη προσμονή, υπάρχουν κι ανασαίνουν
και σαν φουντώσει ο σαματάς, τον Αδη ανασταίνουν

Εχουνε φίλτρο μαγικό, κρυμμένο στο τσουκάλι
μ' αυτό γεμίζει ο Αστερίξ, της ζώνης το μπουκάλι
απ τον Τουτάτη συνταγή, σταλμένη με φιρμάνι
και βότανα που κόβονται, μ' ένα χρυσό δρεπάνι

Με μια γουλιά φλεγοβολάς, ταράζεσαι ως τα μπούνια
μάγκα μου τύφλα να'χουνε, του Τσέκου τα ματζούνια
παίρνεις του Κάχι τη γροθιά, τη δύναμη του Δήμα
του Λεωνίδη τη καρδιά, και της Χαλκιά το βήμα

Μες το τσουκάλι τούτο δω, αντί για κολυμπήθρα
έπεσε μέσα ο Οβελίξ, μικρό παιδί μια νύχτα
κι έκτοτε έχει δύναμη, παληκαριά μεγάλη
σαν κάποιος μες τις φλέβες του, ντούρασελ να χει βάλει

αλλά δεν φτάνει η δύναμη, θέλει και εξυπνάδα
κι εδώ προβάλει φίλοι μου, του Αστερίξ η δάδα
που χει μυαλό σαν ξυραφιά, και πονηριά καμπόση
εγγύση πως τη στραβή, παρτίδα θα τη σώσει

Σε λεξικό Γαλατικό, τη πλήξη να ορίσει
δεν συναντάς την ορμηνιά, άγνωστη ειν η ρήση
όμοιους δεν έχει πουθενά, έχουν χαβά δικό τους
στης τρέλλας τους τα όρια, ζητούν το μερτικό τους

---- ---- ---- ---- ----
Απο: Ανώνυμο Μη-Μέλος, 10/02/05, 16:54
kithara.gr

Probing but genuine coincidences:

1981
1) Prince Charles got married
2) Liverpool won the Champions League
3) The Pope passed away

2005
1) Prince Charles got married
2) Liverpool won the Champions League
3) The Pope passed away

If Prince Carol wants to be remarried and Liverpool it is again found in the final of the Champions League, we request you to inform the Pope immediately.

κοιταχτηκα στο καθρεφτη χτες, γι αυτο τα χω παιξει...

Κρύος ιδρώτας κυλάει ξανά στο μέτωπό μου

κι εσύ, χαμόγελό μου
με ομορφαίνεις ξανά εκεί πάνω στον καθρέφτη,

με βγάζεις ψεύτη
Προσπαθώ να σου ξεφύγω κι είναι λάθος

μα νοιώθω πιο μονάχος
και πάω εκεί μπορεί για το καλό μου,

από κοντά χαμόγελό μου.

Μην αφήνεις τα μάτια σου από μένα και άνοιξε το φως
απ την ανάσα σου ώρα στέκομαι θαμπός
σκούπισέ με ρε βλάκα ο καθρέφτης σου μιλάει
κοιτάχτε ένα μαλάκα σα χαμένος με κοιτάει.
Εγώ φταιω ρε που τόσα χρόνια σε ομορφαίνω
και να στολίζω τη μιζέρια σου επιμένω
για να μη δείχνεις λυπημένος ο καημένος
να μοιάζεις σώνει και καλά ευτυχισμένος.
Και εσύ να ψάχνεις τώρα αν κάνεις το σωστό
και να φοβάσαι ρε αυτό είναι το ευχαριστώ
για κάθε φορά που σ έστηνα καλά μπροστά μου
μήπως και πάρεις λεει κάτι απ τη χαρά μου.
H για εκείνες τις φορές που άνοιγες ρε την καρδιά σου
και μου άφηνες όλα τα μυστικά σου
για να σου φτιάξω μια εικόνα λεει πιο ψεύτικη ακόμα
με εκείνο το χαμόγελο στο στόμα.
Που σου χάρισε ότι πήρες, που σου έφτιαξε καριέρα
που σε ετοίμαζε καλά για αυτή τη μέρα
μα αφού έχεις πάψει σε εμένα να κοιτάζεις
μπορεί το τέλος σου ρε βλάκα να γιορτάζεις.

Πες μου χρόνια πολλά σήμερα θλίψη μου γιορτάζω
το πικρό μου το χαμόγελο καθρέφτη τώρα αλλάζω
σκύλα ζωή σε έμαθα πια γι αυτό γουστάρω που γερνάω
και πίσω δεν γυρνάω.

Λοιπόν καθρέφτη δε πα να δείχνεις ότι θες
πάνω σου αφήνω εγώ το χθες κι όλες εκείνες τις στιγμές
που έκλεβα από άλλους για να χτίζω το όνειρό μου
τέρμα λοιπόν χαμόγελό μου.
Πάρε μαζί και τις σπουδές, και των γονιών τις συμβουλές
και την καριέρα που μου τάζαν αν τη θες
πάρε διπλώματα πολλά πάρε και χρόνια υπομονής
πάρε το κύρος που θα είχα να χαρείς.
Αυτή τη μέρα αν μ ακούς, λοιπόν, γιορτάζω
και την εικόνα που μου έφτιαχνες αλλάζω
δε κοιτάω δε ζητάω ότι πίσω έχω αφήσει εκεί
μοιάζει με βρώμικο ξεκλείδωτο κελί.
που δεν έσπρωξα την πόρτα τόσα χρόνια για να βγω
φοβόμουν ν αντικρίσω το χαμένο μου καιρό
τώρα έχω μάθει, θα κάνω λάθη
θα σου χαρίσω τα σωστά και όσα είχα πάθη
Κι από όσα ακούσανε τα αυτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο
την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο
περίσσια τώρα η αντοχή μπορώ και την κερνάω
Και πίσω δε γυρνάω.

Active Member

Freaking out....

I am almost at the end of this. Just a few more months, but I just can't any more. The days feels like years and it's just like not gonna end. I know... That's not true. It will. Though, when your are here at Mordor (just like a bro calls it) and all of your closest friends are gone, you feel so lonely. And it's cold too! Not the best you know.. Especially if you've been here. Plus all this workload from uni. Last semester, isn't? It is meant to be like that. Anyway, the time will come and I will even forget about that. Hopefully...
Kisses to all!

Η κόλαση είναι εξώθερμος ή ενδόθερμος;;;

Η ακόλουθη είναι μια πραγματική ερώτηση που δόθηκε πριν χρόνια στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο, στο τμήμα των χημικών μηχανικών. Η απάντηση ήταν τόσο εμβριθής ώστε ο καθηγητής την τοιχοκόλλησε στον πίνακα ανακοινώσεων και έκτοτε έχει γίνει θρύλος.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η κόλαση είναι εξώθερμος( αποδίδει θερμότητα ) ή ενδόθερμος( απορροφά θερμότητα ) ;;;

Οι περισσότεροι φοιτητές τεκμηρίωσαν τις απαντήσεις τους χρησιμοποιώντας το νόμο του Boyle( τα αέρια ψύχονται όταν εκτονώνονται και θερμαίνονται όταν συμπιέζονται) ή κάποιο παραπλήσιο νόμο.

Ένας όμως φοιτητής, έδωσε την ακόλουθη απάντηση:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΗ:

«Αρχικά, πρέπει να ξέρουμε πώς μεταβάλλεται η μάζα της κόλασης συναρτήσει του χρόνου. Άρα, πρέπει να γνωρίζουμε τον ρυθμό μετακίνησης των ψυχών προς την κόλαση καθώς και το ρυθμό αποχώρησης από αυτήν.

Πιστεύω πως ασφαλώς μπορούμε να υποθέσουμε ότι άπαξ και μια ψυχή εισαχθεί στην κόλαση δεν θα αποχωρήσει ποτέ. Έτσι λοιπόν καμία ψυχή δε φεύγει. Όσο για τον αριθμό των ψυχών που εισέρχονται στην κόλαση, ας εξετάσουμε τις διάφορες θρησκείες που υπάρχουν στον κόσμο σήμερα.

Μερικές από αυτές τις θρησκείες διακηρύσσουν ότι όσοι δεν είναι μέλη τους, τους περιμένει η κόλαση. Εφ’ όσον υπάρχουν περισσότερες από μια τέτοιες θρησκείες και οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε περισσότερες από μια θρησκείες προκύπτει ότι όλες οι ψυχές πηγαίνουν στην κόλαση… λαμβάνοντας τους αριθμούς γεννήσεων και θανάτων ως έχουν μπορούμε να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση αυξάνεται με εκθετική μορφή.

Τώρα παρατηρούμε τον αριθμό μεταβολής του όγκου στην κόλαση διότι ο νόμος του Boyle ορίζει ότι προκειμένου η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση να παραμείνουν σταθερές, ο όγκος οφείλει να αυξάνεται καθώς προστίθενται ψυχές.

Αυτό μας δίνει δυο πιθανότητες:

1. Αν η κόλαση διογκούται με ρυθμό μικρότερο από τον ρυθμό εισαγωγής των ψυχών σε αυτήν, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται έως ότου αυτή εκραγεί.

2. Βεβαίως αν η κόλαση διογκούται με ρυθμό γρηγορότερο από τον ρυθμό εισόδου των ψυχών σε αυτήν, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα μειώνονται έως ότου η κόλαση παγώσει.

Τι από τα δύο λοιπόν ισχύει;

Αν αποδεχθούμε αυτό που μου είπε κάποια πρώην μου σε μένα κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους, ότι «… θα είναι μια παγωμένη μέρα στην κόλαση πριν κοιμηθώ μαζί σου…» και συνυπολογίσω το γεγονός ότι συνεχίζω να μην έχω πετύχει να έχω σεξουαλικές μαζί της, τότε η 2^η πιθανότητα δε μπορεί να ισχύει και έτσι, είμαι σίγουρος ότι η κόλαση είναι εξώθερμη και δεν θα παγώσει.!»

- Ο φοιτητής έλαβε το μοναδικό 10!!!

My first recording

After that Creative's Sound Blaster Audigy 2 I bought, I thought it would be nice to try and make a recording. I plugged in my acoustic guitar and a microphone and there we go! Of course not anything special was done; mono sound, no effects, etc. but it's really nice! I will keep up with that and when I'll be back home in January I will buy a mixer plug in my sister's synthesizer, guitars, microphones, etc. etc. and of course you can imagine what's gonna happen!
;)

Walk in Edinburgh

Edinburgh, even that it is in Scotland, is a really nice city! Even if you feel depressed or just in a bad mood, just take your mp3 player and go for a walk. It's really nice, walking around, in the parks and the streets of Edinburgh listening to some jazz or ballads on your iPod. It makes you feel so relaxed and it clears your mind! Great moments! One if the things that I'm gonna miss soon, along with the good malt whiskies!

HCI2005 International Conference

HCI2005; the first conference I've ever been. So, my criticism here might not be the best source of feedback about it.
First of all, it was not so good organized. Although, all the team of the volunteer students (I was one of them), at least most of them, did the best they could for the conference to run so smoothly. Of course, they did receive the biggest applause at the end; I am so bloody proud of it. The first two days required so much of effort but it was all worth it. All these tutorials and workshops were all so interesting.
Though, I have to say that the worst presentation was the one from ... Microsoft! Well, the worst power-point ever. And of course they presented all the 'new' and 'interesting' things that their research is based on. Wide screens: a project worth so much money, just because it was fun to do it. As the first steps of the research showed that it was not usable at all; there was no point of building a 2m long wide-screen with a 30cm toolbar at the bottom left side of it and icons the top right corner. But obviously they spend some thousand of dollars to implement all that. Plus, the new windows snap-shots. Grouping similar windows as icons on the desktop.. A toolbar almost exactly like the Mac's one. And all these they can't be anything else than new ideas! Yeap.. Sure, whatever you say sir.
The best part was when Ted Nelson said "We are here to talk about HCI (Human Computer Interaction) but actually we are talking about CHI (Computer Human Interaction. We have to change that! The human should be the main subject here and these bloody machines. I'm sure that we all want to make a better world. But do we? Then there is only one thing. Let's throw away everything and start over! It's the only way."
Aaahhh... how many people and especially professionals have forgotten that we design for the people and not for the computers...

Summer "holidays"

Summer, Crete, 38C... And what did I do? I was working of course! I really did want my parents to be paying for me just to have fun all the three months. So, I started by working at Hersonisos, one of the most touristic places in Greece, renting cars and motorbikes. It was kinda like stealing from the tourists but that was my job. It was really fun (not the stealling) and I didn't really do much. The worst thing was that I was staying under the sun for many hours, so I quickly got a good tan. But of course only arms, neck and face (what is better called "the builder's tan"). I quit my job in less than a month as I could not stand the boss. And as it was not a job that I would care for, I didn't even think about it.
After that I started restoring an old warehouse at my village, that I was supposed to do it with my father, but of course he went on holidays, just for a month. Therefore, I ended up doing most of the work just my self. Unfortunately, I spend most of my holidays doing that; at least I can say later on smiling full of proud: "Do you see that? I build it!"
I managed to finish of just before the midle of August. So, I went on holidays, for almost a week. Where? To Athens! Most of people were leaving from there, but I was going. I am just a mess. I went on holidays, in the middle of August, in Athens! Just stop a minute and think about it. Anyway... I wanted to see my friends, or at least some of them. All these people I met in Aberdeen and I really need to spend some time with from time to time; I just love these guys! Well, the best part was the three days I spent at Pylio! The most beautiful place I've been to so far! I just can't talk about it, 'cause there are no words to describe it. I am definitely going again next summer. Of course the holidays are finishing by coming back to Scotland. The cold , windy and rainy Edinburgh (but that is the last time).

Just to begin with... (2)

Things, were really good and everything looked like that it was getting back into its way, until I've got a very good proposal! A 5 days trip to Prague!!! Oh, hell yes! Tickets, hotels, currency, everything was arranged, just at the end of the academic year. Just the best way to begin the summer holidays. Of course, I'm not going to talk further about Prague. There are so many things and anyway whoever have been there knows how things are and whoever has not been there can go and experience it by himself. Believe me, you are no going to regret by any way. Just remember this one thing. "Absinth, is not for consumption, it's just to start with and get you in that happy place!". The return back home after that trip, didn't seam interesting at all. Couldn't I have stayed there? (No! What the f**k am I asking then?) Some people say that they have never seen or heard me so happy!
Well.. they might not be wrong. :D

The Doors - The End

Doors - The End

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I'll never look into your eyes...again

Can you picture what will be
So limitless and free
Desperately in need...of some...stranger's hand
In a...desperate land

Lost in a Roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah

There's danger on the edge of town
Ride the King's highway, baby
Weird scenes inside the gold mine
Ride the highway west, baby

Ride the snake, ride the snake
To the lake, the ancient lake, baby
The snake is long, seven miles
Ride the snake...he's old, and his skin is cold

The west is the best
The west is the best
Get here, and we'll do the rest

The blue bus is callin' us
The blue bus is callin' us
Driver, where you taken' us
The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived, and...then he
Paid a visit to his brother, and then he
He walked on down the hall, and
And he came to a door...and he looked inside
Father, yes son, I want to kill you
Mother...I want to...fuck you

C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
And meet me at the back of the blue bus
Doin' a blue rock
On a blue bus
Doin' a blue rock
C'mon, yeah

Kill, kill, kill, kill, kill, kill

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

It hurts to set you free
But you'll never follow me
The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die

This is the end

Just to begin with... (1)

well.. I don't really know where to start from, so let's say we go back about 17 months. It's not that everything was ideal then, actually it can never be like that I think, but it was quite ok. "And then comes that moment that you feel like you 've been a mapped for some time and you suddenly get back to reality; you fall from the clouds and you land on the strongest and thickest surface that could ever exist. But whatever... you gather all your pieces and keep going. The most important thing? You go alone. There is nobody there. They might all be next to you, standing, talking, do whatever they think the best. But nobody is there, where you are. But that again is ok; nothing can be done about it. And you keep going. Nothing stops, so neither you too. And they might be so many things that you can try but you will never find the most appropriate one to make things better. It's only time that can solve things. Only time and just something new. The point here is to be able to see it coming and catch it; don't let it pass over. Because that's the ticket. If you miss it... it will take sooo much time till it gets back."
So, there was quite some time that I was not on my best. But then, the time for new things came. New place, new people, new frends and full of suprices! Yeap it was really nice! Of cource, there were momments that drag me back in which I didn't really give any weight but it finally filled up the glass and everything just ended there. The thing is that I should convince the mind too forget everything, as well.