Το όνειρο

Ήτονε βράδυ κι ερημιά κι ανήμενα να φέξει
μεσ το σκοτίδι, μοναξιά και πόναγε η καρδιά
για μιας κοπέλας τα όμορφα, τα φλογερά τση μάθια
που 'γκλόβησεν η θύμηση σε μαύρα μονοπάθια.

Την είχα δει από 'σπερνής που πέπναγε απ΄τη βρύση
κι απο την άπλετη ομορφιά δεν ήβγαλα λαλιά
μονάχα την εκοίταζα κι ήβανε ο λογισμός μου
ποιος να 'ναι αυτός ο άγγελος που πέρασε από μπρός μου.

Ή μερα σαν εχάραξε, ψηλά κι ο ήλιος βγήκε
μια χρυσαχτίδα εμππίκε απ'το τζάμι και με βρήκε
και στο αυτί ψυθίρισε η κόρη πως υπήρχε
κι ευθής αμέσως ξύπνησα σαν κι έρωτας με βρήκε.

Στη βρύση πήγα στάθηκα κι ανήμενα να έρθει
η κόρη η πεντάμορφη, με το σταμνί στο χέρι
κι ώρα όπως επέρναγε μα η κόρη πουθενά
κι ήρθε και εβράδιασε, ξανά στη μοναξιά.

Ήτανε όλα όνειρο, πισώ ξανά στη ζήση
χωρίς τη κόρη συντροφιά, χωρίς μιαν αγκαλιά
με το μπουζουκι το γλυκό να παίζω να πονώ
για μιαν αγάπη που 'χασα μες τ'όνειρο αυτο.


(Fudhun - 23/10/2005)